Terapi odasındaki görünmez misafir: “aktarım”

İki insan bir odada karşılıklı oturur; biri anlatır, diğeri dinler. ancak bir süre sonra içerideki kalabalık artmaya başlar. danışan, sandalyesinde tek başına oturuyor gibi görünse de aslında çocukluğunun tüm kırgınlıklarını, babasının sert bakışını, annesinin sessiz terk edişlerini de o odaya getirmiştir. ve an gelir, karşısındaki terapiste bakarken artık sadece terapisti değil, geçmişinden de bir parçayı görmeye başlar. işte aktarım, belki de bir çeşit zamansal kaymadır. geçmişin, bugünün maskesini takarak sahneye yeniden çıkmasıdır.

bizler hayatın içinden sürekli aktarımlar yaparız. sevgilimizde bizi koşulsuz sevecek bir anne arar, patronumuzun gözünde bizi nihayet onaylayacak o katı babayı bulmaya çalışırız. bazen de çocukluk senaryolarımızı yeniden yazıp bu sefer mutlu sonla bitirme çabasıyla, sık sık aynı karakter özelliklerine sahip partnerleri seçeriz. bilinçdışımız, tanıdık olan o eski acıyı rehber edinerek bizi hep aynı dekorların önüne fırlatır. fakat dış dünyadaki ilişkiler bazen bu görünmez misafiri taşıyamaz. taşınamayan roller altında bağlar kopabilir, hayal kırıklıkları yaşanabilir. insan, hayatın içinde neyi, neden tekrarladığını anlamadan aynı döngünün içinde dönüp durur.

terapi odası ise bu tekrarlayan döngüyü fark etmek ve tanımak için bir alandır. danışan, terapistine bazen derin bir hayranlık duyar, bazen de ondan nefret eder; kendisini yargıladığını, küçümsediğini ya da terk edeceğini sanabilir. içsel dünyasındaki o eski çatışmalar odadaki ilişkiye sızar. terapist, kişiye bir ayna olduğunda, danışan ilk kez kendi aktarımını farklı bir açıdan değerlendirebilir. "ben şu an terapistime mi öfkeliyim, yoksa çocukken hiç duyulmayan o küçük çocuğun çaresiz kalışının öfkesini mi yaşıyorum?" sorusu belirdiği an, farkındalığın ilk ışığı odayı aydınlatır.